Ο Πασκάλ στο Βέλγιο

Αν είσαι λίγο ευγενικός....

2010-06-11T16:02:00.002+02:00

...όλα μπορείς να τα έχεις.
Ακόμα και freddo στο Hasselt!!

Εντάξει, η ποιότητα είναι λίγο χαμηλή, αλλά από το να τον πιείς ζεστό τον εσπρέσο με 25 βαθμούς έξω.....

Ευτυχία είναι....

2010-05-19T19:14:00.002+02:00

...να τρως καλαμαράκια και γόπες στο τηγάνι, αφού πρώτα έχεις κάνει τη βουτιά σου εδώ....

χαιρετίσματα από το κουφονήσι... :)

photo by mimis-nena, dreamyshoots.com

...όλα είναι ΣΟΥΡΕΑΛ!

2010-05-10T15:51:00.000+02:00

Όπως είχα πει εδώ, η παράσταση "ΣΟΥΡΕΑΛ" από τους “Los Trobajadoros” ήταν καταπληκτική. Είχα πει όμως ότι η παραστάσεις τελείωσαν. Ε να που είναι ωραίο να βγαίνεις ψεύτης!!

Να τσακιστείς να πας αγαπητέ μου αναγνώστη, να σκάσεις στα γέλια και να περάσεις υπέροχα.
Αν το επόμενο τεταρτόπεμπτο που θα είμαι ελλάδα είμαι στην αθήνα και όχι σε κάποια ηλιόλουστη παραλία νησιού, πες μου να πάμε και μαζί.

Έχουμε πόλεμο...

2010-05-05T21:49:00.000+02:00

... μην το γελάς μωρό μου....

Σήμερα χάθηκαν 3 άνθρωποι.
Χάθηκαν από απερισκεψίες.
Πολλές και συνεχόμενες.
Χάθηκαν 3 υπάλληλοι μιας τράπεζας.
Ευτυχώς η διοίκηση έχει αντανακλαστικά. Αμέσως έφτασε επιτόπου ο γενικός διευθυντής να δει τι συνέβη. Όταν ο κόσμος τον γιουχάριζε και του φώναζε "πεθαίνει ο κόσμος για να παίρνετε εσείς κότερα" αυτός χαμογελούσε. Δευτερόλεπτα μετά που ο κόσμος φώναζε "πόσα κότερα έχεις ρε;" δεν έχασε την ψυχραιμία του και κρυμμένος πίσω από τη γουρουνίσια ασπίδα (γιατί δεν τη λες ανθρώπινη άμα δεν αποτελείται από ανθρώπους) σήκωσε το χεράκι του διακριτικά και έδειξε 3 δαχτυλάκια.
Να τα χιλιάσεις τα κοτεράκια σου αντρέα μου. Και να τα βάλεις εκεί που ξέρεις μετά.

Στα διάλα, ζώα..

Επιστοφή...

2010-04-22T19:26:00.001+02:00

...και άμεση αναχώρηση!!

Αυτό έγινε αμέσως μετά το πάσχα που λες φίλε μου καλέ και αναγνώστη.
Αφού κατέβηκα ελλάδα, ξεαρρώστησα, έφτιαξα μαγειρίτσα, έφαγα μαγειρίτσα, έψησα αρνί, έψησα κοκορέτσι, έφαγα αρνί, έφαγα κοκορέτσι και πολλά άλλα τέτοια χορταστικά σε σημείο να θες να σκάσεις. Μετά βέβαια ξαναρρώστησα και ξεκίνησα να χαπακώνομαι και να σιροπιάζομαι φτού κι απο την αρχή λες και δε μου έφταναν τα βέλγικα που είχα πάρει για πόσες μέρες.

Κατά τα άλλα πέρασα πολύ ωραία, πήγα στη βάφτιση του μικρού μας του λεμονάκου - απο δω και πέρα θα τον φωνάζουνε και γιάννη εκτός απο λεμονάκο- είδα φίλους και γνωστούς και επίσης πήγα και θέατρο!!
Πήγαμε που λες στο ΝΟUVELLE DECADENCE και είδαμε τους “Los Trobajadoros” στην παράσταση "ΣΟΥΡΕΑΛ" που ήτανε πολύ σουρεάλ και μας άρεσε πολύ. Δυστυχώς οι παραστάσεις τελειώσανε και δε μπορώ να σας πω να πάτε να τους δείτε (θα κάνουνε και 1-2 στην πάτρα αλλά δε νομίζω να έχει φτάσει μέχρι εκεί η φήμη αυτού του blog, οπότε τσάμπα το γράφω).
Παρ'όλα αυτά εγώ θα σου τους παρουσιάσω κι αυτούς και το έργο όπως τα γράψανε μόνοι τους:

Πως μπορεί να επηρεάσει τη ζωή μιας ...Παρθένας, ένας μάγος,
ένας αστυνομικός, μια τραγουδίστρια, μια γιαγιά...; Οι "Los Τrobajadoros" παρουσιάζουν, μια κωμωδία "ΣΟΥΡΕΑΛ" καταστάσεων, σε ένα κόσμο, που θα μπορούσε να είναι ο δικός μας...

Οι “Los Trobajadoros” γεννήθηκαν το έτος 2009 κάπου στον κόσμο… όταν οι Ελευθερία Στεφανούρη, ο Αναστάσιος Πετρόπουλος, η Ελένη Τζιά και ο Γιώργος Μαμμώλης αποφάσισαν…..να πουν την ιστορία της Παρθένας…
Μια ιστορία που θα θυμίσει μια δική σας ¨ξεχασμένη¨ ανάμνηση.
Φρέσκο κείμενο, σε σκηνές που όλοι έχουμε ζήσει… κάπου, κάποτε, σε οποιαδήποτε θέση κι αν ήμασταν.

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ

Η ιστορία της Παρθένας ξεκινάει όταν ένας μάγος επισκέπτεται το χωριό της… Εκείνη ενθουσιάζεται κι αποφασίζει να ακολουθήσει το κρυφό της όνειρο και να δοκιμάσει την τύχη της στη show biz…Πόσο εύκολα θα της έρθουν τα πράγματα; Αρκεί τελικά ένα όνειρο να την οδηγήσει η θα έπρεπε να πάρει άλλο δρόμο; Ελάτε να το ανακαλύψουμε ..

Αυτά λοιπόν και επειδή τα παιδιά είναι φίλοι και κάνουνε κάτι απλά και μόνο επειδή το αγαπάνε, άμα παίξουν πουθενά αλλού εγώ θα σου το πώ.

Και που λες, με το που γύρισα στο βέλγιο ετοίμασα βαλίτσες και έφυγα πεμπτοπαρασκευοσαββατοκύριακο για λουξεμβούργο-γαλλία-γερμανία!
Η διαδρομή χοντρικά περιελάμβανε λουξεμβούργο, metz, colmar, saarbrücken, στασβούργο και επιστροφή. Φωτογραφίες και αναλυτική περιγραφή θα δεις αφού έρθει πρώτα το mollex-sata καλώδιο που περιμένω να μου στείλει ο γαβρίλος (γιατί εδώ σιγά μη βρω) ώστε να καταφέρω να συνδέσω δίσκους κλπ στο πισί. Αλλά θα δεις, στο υπόσχομαι.

Κατά τα άλλα μπες στο france-voyage.com να κλείσεις γαλλικό bed&breakfast σε κάτι πανέμορφα τοπία στη μέση του πουθενά με 60 και 70 το τρίκλινο, όπως κάναμε κι εμείς.

Επίσης διαβάζω, αύριο έχω να κάνω μια παρουσίαση στη σχολή και δεν ξέρω τι ακριβώς θα τους πω. Εκτός σχολής, αυτή την εποχή -ξανα-διαβάζω το Βρέχει φως του Γκιμοσούλη και -ξανά-μπαίνω στο κλίμα Καρυωτάκης-εξορία-αυτοκτονία αλλά σταματάω στο βήμα 2 γιατί νέο παιδί είμαι ακόμα και κρίμα είναι.

Επίσης μια στο τόσο κολλάω σε κάτι καταπληκτικές ιστορίες που γράφει ο Motorcycle Boy και όποτε βρεις χρόνο μπες να διαβάζεις, έχει απο ρομάντζο μέχρι καουμπόικο.
Πχ, μπορείς να κάνεις μια προσπάθεια στο "Ένα φέρετρο για τη Βέρα" εδώ που είναι χωρισμένο σε posts ή αν το θες ολόκληρο να το πάρεις απο εδώ.

Κατά τα άλλα πήρα αυτά και έχω ξεκινήσει τρέξιμο. Μη φανταστείς, 2 φορές έχω βγει, τώρα που θα σε αφήσω θα πάω για την 3η. Και μην -ξανα-φανταστείς, 2 και κάτι χιλίομετρα κάνω, δεν είμαι για παραπάνω.

Αυτά λοιπόν καλέ και πιστέ μου αναγνώστη, πάω να τρέξω και θα τα ξαναπούμε.

Αντίος.

Καλέ, από τα καλλιστεία μας ήρθες εσύ;

2010-03-30T20:11:00.001+02:00

Και που λέτε εδώ στο Hasselt είναι και ο Ντίνος.
Ο Ντίνος είναι ένα παιδί που πολύυυυ παλιά είχαμε γνωριστεί στο πανεπιστήμιο.
Εγώ έμπαινα-εκείνος έβγαινε φάση. Αλλά λέμε για τόσο παλιά που όταν βρεθήκαμε στο Ηasselt μας πήρε 2 ώρες και 3 Rochefort έκαστος να θυμηθούμε πού γνωριζόμαστε. Αλλά τέσπα, δεν είναι αυτό το θέμα μας.

Εκεί που τρως λοιπόν ανέμελος στο εστιατόριο της σχολής, μπουχτισμένος από κάτι σελίδες κώδικα που κοιτάς όλο το πρωί, σηκώνεις το κεφάλι και βλέπεις μια θεά με το δίσκο στο χέρι, με το χαμόγελο όλο σκέρτσο, να μιλάει στο Ντίνο. Δε γίνεται λέω, οδηγίες θα θέλει να ζητήσει, πώς πάμε στη γραμματεία, κάτι τέτοιο. Αμ δε! Στρογγυλοκάθεται και αρχίζει να τρώει!

Μη σας τα πολυλογώ γνωριστήκαμε, τα είπαμε, γλιτώσαμε το εγκεφαλικό στο παρατσάκ και στο τέλος μου εξήγησε ο φίλος Ντίνος ότι πρόκειται για τη Virginie Claes, Μις Βέλγιο 2006!! Βλέπε φώτο για να καταλάβεις, μην τυχόν τη μπερδέψεις με τη 2007 ή τη 2005:

Η Virginie λοιπόν, εκτός από τηλεόραση, φωτογραφίσεις και ποιος ξέρει τι άλλο, δουλεύει πού και πού και στο ινστιτούτο που χρηματοδοτεί το phd του Ντίνου, όπου και γνωριστήκανε...

Περισσότερα για τη συμπαθητική (???) αυτή κοπέλα μπορείτε να δείτε στο http://www.virginieclaes.be.
Αλλά εγώ επειδή δε μου αρέσουν τα κλισέ, θα σας πω ότι από κοντά είναι πολύ φιλική, πολύ καλοσυνάτη και καθόλου ψωνισμένη!!!

Κατά τα άλλα, όταν ξαφνικά και χωρίς λόγο με ρώτησε αν έχω κοπέλα εγώ στάθηκα βράχος και της απάντησα με σιγουριά πώς ναι, έχω! -και ας ελπίσουμε ότι αφού την έχω δε θα με σκοτώσει κιόλας μετά απο αυτό το post...-

Λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά: Ενώ εγώ είχα φάει γαλοπούλα, και ο Ντίνος έτρωγε κάποιο άλλο κρεατικό άγνωστης προέλευσης, η Virginie είχε στο πιάτο της 6-7 διαφορετικά λαχανικά μαγειρεμένα με διαφορετικούς τρόπους. Να γιατί δε θα γίνω ποτέ Miss....... :(

Αυτά λοιπόν από το -ανοιξιάτικο πλέον- hasselt στο οποίο βολτάρω με το καινούριο μου ποδήλατο!!

Αύριο κατεβαίνω ελλάδα για αρνί και φήμες λένε ότι φέτος θα αναλάβω σούβλισμα-ψήσιμο. Ελπίζω να μην πεινάσουμε....

Αντίος.

Έχω ποδήλατοοοοοοοοοοο!!

2010-03-28T19:03:00.003+02:00

Όχι ότι πριν δεν είχα, αλλά να, πώς να το πω...
Αν επί 6 μήνες καβαλάς αυτό:

Και ξαφνικά μετά καβαλάς αυτό:

όπως και να το κάνεις, είναι μια αναβάθμιση!!

Αν θέλεις να κάνεις τα ψώνια σου αγαπητέ αναγνώστη και να παρεις μεταχειρισμένα πράγματα στο βέλγιο, μπες στο http://2dehands.be και θα βρεις ό,τι ποθείς. Όπως το παραπάνω ποδηλατάκι με 50 ευρώ ας πούμε!!!

Ποδηλατόδρομοι ετοιμαστείτε, σας έρχομαι!!!!!!!

Να άλλες 2 ποδηλατοφωτογραφίες που τράβηξα στα γρήγορα!!

=] =] =] =]

Ομελέττα με κέτσαπ

2010-03-12T19:01:00.001+01:00

Σήμερα έφαγα ομελέττα με κέτσαπ. Δεν είχα ούτε όρεξη, ούτε χρόνο να μαγειρέψω κάτι πιο επίσημο. Θα μου πεις, πού κολλάει η ομελέττα με την κέτσαπ; Αυτό έλεγα κι εγώ κάποτε.

Όποτε τρώω ομελέττα με κέτσαπ θυμάμαι μια φίλη που είχα. Αυτή μου είχε μάθει το συνδυασμό. Την πρώτη φορά αντέδρασα κι εγώ όπως πιθανότατα αντέδρασες κι εσύ 3 σειρές παραπάνω φίλε μου αναγνώστη. Μετά όμως το δοκίμασα και μου άρεσε.

Η ομελέττα με κέτσαπ μου έμεινε, η φίλη όχι. Ξαφνικά μια μέρα, χωρίς να καταλάβω το γιατί και το πώς, ξέκοψε. Δε μπορεί λέω, ιδέα μου θα είναι. Αλλά μπα, δεν ήτανε. Στην αρχή μου έλειψε πολύ, έκανα κάτι κινήσεις να τη βρω, την έβλεπα στον ύπνο μου και ξύπναγα τρομαγμένος ότι κάτι έπαθε, είχα περάσει κανα 2 φορές κι έξω από το σπίτι της, γενικά κάτι με είχε πιάσει. Τώρα πια τη θυμάμαι μόνο όταν τρώω ομελέττα με κέτσαπ.

Πάνε χρόνια που τη γνώρισα. Ήμασταν μωρά 12 χρονών. Μωρά, όχι παιδιά. Ίσα που βλέπαμε μπροστά μας. Και πάνε χρόνια που χάθηκε. Κοντά τέσσερα αν τα μετράω καλά. Είχαμε καβατζάρει τα 20 και νομίζαμε ότι κάτι ξέραμε. Στραβάδια ήμασταν βέβαια.

Κοιτάω πίσω και βλέπω ποσό πιο ξεκάθαρα είναι τώρα τα πράγματα, όλα αυτά που ήτανε τόσο θολά. Βλέπω φίλους και εχθρούς να μπλέκονται, να αλλάζουνε ρόλους.
Τι πλακα που έχει να είσαι παιδί. Όχι πως μεγάλωσα. Μα να, κάτι λείπει τώρα, κάτι απο την ξενοιασιά εκείνη. Το να "χτυπάς", να πονάς και να ξέρεις ότι θα περάσει.

Τώρα τα πράγματα αλλάξανε. Οι παλιοί μας φίλοι σκορπίσανε, οι γνωστοί γίνανε άγνωστοι. Μερικοί πιάσανε δουλειές ή παντρευτήκανε. Ή και τα 2. Αλλάξανε σπίτια. Περνάς απ'εξω τώρα πια και δε χτυπάς κουδούνια. Τους βλέπεις στο δρόμο και δε μιλάς γιατί δεν έχεις και τίποτα να πεις. Και τι να πεις δηλαδή;
"Χαθήκαμε.. Ε, ναι, στο βέλγιο... Τι τα θες, έτσι είναι η ζωή..."
Μιζέρια.

Μου λείπουνε κάτι πεθαμένες καλησπέρες όποτε τρώω ομελέττα με κέτσαπ. Αλλά ξέρω ότι δεν τις θέλω. Απλά είναι το παράπονο που σε πιάνει καμια φορά..

Ανέκδοτο

2010-03-08T19:40:00.000+01:00

Μακράν το καλύτερο που έχω ακούσει εδώ και καιρό.

Βασούλα ευχαριστώ, με έκανες και γέλασα....

Πάει ένας τύπος σε ένα σουβλατζή:

- "Θέλω να μου κάνεις 4 πίτες, αλλά τις θέλω ειδική παραγγελία:

Θέλω 2 πίτες σουβλάκια και 2 σεφταλιές.

Στο πρώτο σουβλάκι θέλω το κρέας να είναι καμένο από την μία, ωμό από την άλλη, και την πίτα ωμή.

Στο δεύτερο σουβλάκι θέλω να είναι πολύ ξερό το κρέας και η πίτα μαύρη.

Στην μία σεφταλιά τα θέλω όλα ωμά, με το αίμα τους, και μόνο με αγγούρι.

Στην άλλη θέλω το κρέας κάρβουνο, την πίτα μαυρισμένη από την μία, ωμή από την άλλη και μόνο με κρεμμύδι".

"Μα είναι πολύ δύσκολη η παραγγελία σου", του λέει ο σουβλατζής.

Και ο τύπος απαντά:
- "Προχτές ρε καραγκιόζη που μου τα έφτιαξες έτσι ακριβώς, χωρίς να στο ζητήσω, δεν ήταν δύσκολα;;;"

Είμαι πανικόβλητος....

2010-03-05T02:02:00.009+01:00

.... και δεν ξέρω τι να κάνω για να συνέλθω..

Που λες αγαπητέ αναγνώστη (ενικός γιατί δεν παίζει να έχει μείνει πάνω από ένας εδώ μέσα) τα πράγματα δεν πάνε καθόλου καλα.
Θα αρχίσω με το ότι είμαι 4 μέρες άρρωστος, περικυκλωμένος απο μυξομάντηλα και με ένα βήχα που ούτε στο Σωτηρία δεν ακούς συχνά. Δεν προβλέπεται να αναρρώσω γιατί με τον παλιόκαιρο που έχει εδώ πέρα και με τον craven που συνεχίζω να φουμάρω ο λαιμός δε γιατρεύεται.

Περνώντας στο οικονομικό κομμάτι:
Η ολυμπιακή για να κατέβω το περασμένο ΠΣΚ στην αθήνα μου πήρε 350 ευρώ. Κρίση σου λέει, ακριβά τα εισιτήρια. Κατέβηκα για κηδεία, οπότε το τελευταίο που με απασχολεί είναι τα λεφτά. Απλά το αναφέρω για να ξέρετε πόσα χρειάζεστε για ένα ταξίδι αστραπή βέλγιο-ελλάδα. Η κηδεία ήτανε του παππού μου, που πολύ τον αγαπώ και χάρηκα που έφυγε όπως έφυγε. Γέρασε και έσβησε. ¨Ετσι όπως "πρέπει" να φεύγουμε όλοι. Όχι από τροχαία, από καρκίνους, από ό,τι άλλο. Απλά να περνάει ο χρόνος και να σβήνουμε σαν κεριά που δεν έχουνε άλλο να κάψουνε.
Αυτά τα λυπητερά, να'σαι καλά παππού μου.. :)

Κατά τα άλλα έχω ξεκινήσει λίγο διάβασμα. Λίγο γιατί δε μπορώ να διαβάσω καθόλου και μετά από ένα 6μηνο ερασμίτικης ζωής θυμήθηκα ότι δεν είμαι erasmus και αν δεν περάσω και κανα μάθημα καλύτερα να γυρίσω σπίτι μου. Οπότε άρχισα να παρακολουθώ και να προσπαθώ να ακολουθήσω τους ρυθμούς του master και έχω χάσει λίγο τη μπάλα. Εχουμε λέει μια ατομική εργασία που λέγεται "Project Basic Bioinformatics" για το οποίο μας δίνουνε ένα θέμα σχετικά με κάποιο κομμάτι από τον κλάδο της βιοπληροφορικής και εμείς πρέπει να βγάλουμε τα μάτια μας στη βιβλιογραφία και να γράψουμε μια εργασία που να περιγράφουμε πώς λειτουργεί το συγκεκριμένο κομμάτι, σε τι χρησιμεύει, κλπ κλπ.
Όλα καλά κι αναμενόμενα ως εδώ. Έλα όμως που εμένα μου φαίνεται κάπως δύσκολο όλο αυτό γιατί ο supervisor μου έδωσε αυτό το βιβλίο (με προσωπική αφιέρωση των 2 συγγραφέων προς τον supervisor μου στην πρώτη σελίδα), μου είπε να το μελετήσω, να ψάξω τη βιβλιογραφία του και να ετοιμάσω μια μικρή παρουσίαση για αρχές απρίλη. Μετά θυμήθηκα ότι αρχές απρίλη εγώ θα τρώω αρνί και κόκκινα αυγά και αν μου πει να τα πούμε πριν τις 13 απρίλη θα έχουμε θέμα.
Και που λες αγαπητέ μου αναγνώστη αυτό το βιβλίο, έτσι όπως το βλέπεις απ'έξω, μπορεί να σου φαίνεται δύσκολο και γεμάτο με παράξενα σύμβολα και ακαταλαβίστικους όρους. Μην αγχώνεσαι, δεν είσαι μόνος. Κι εμένα το ίδιο μου φαίνεται, ιδίως όταν το άνοιξα και το είδα απο μέσα. Γιατί τα microarrays είναι καλά και χρυσά αλλά εγώ δεν έχω μάθει ακόμα τι είναι. Πόσο μάλλον τα affymetrix microarrays. (παρένθεσις για να πω ότι στην πρώτη συνάντηση που είχα με τον supervisor μου είπε ότι θα ασχοληθώ με τα affymetrix microarrays και εγώ κατάλαβα ότι ο όρος ήτανε asymmetrics microarrays και απλά ο καθηγητής ήτανε ψευδός. Έτσι για να καταλάβεις πόσο εξοικειωμένος είμαι με το χώρο.)
Τέσπα, θα κάτσω να το διαβάσω, είμαι ήδη στο 2ο κεφάλαιο, ελπίζω να πιάσω το νόημα και να μπορέσω να πάω παρακάτω. Ελπίζω και να με βοηθήσει κάποιος που του έχω στείλει mail να μου προτείνει τίποτα από βιβλιογραφία αλλά ακόμα δεν έχει απαντήσει. -Σ'εσένα τα λέω, ακούς?-

Κατά τα άλλα αφού πήρα το πτυχίο μου στα ολλανδικά για το επίπεδο 1.1 με 83.5% (είμαι πολύ περήφανος για μένα) ξεκίνησα μαθήματα στο επίπεδο 1.2 όπου αυτές τις μέρες δίνουμε έμφαση στο perfectum, αυτό που παλιά στα αγγλικά το λέγαμε present perfect. Μη με κοιτάς περίεργα, ούτε εγώ το θυμόμουν αυτό το πράγμα 100%. Μου το εξηγήσανε. Γιατί πάνε και 10 χρόνια απο τότε που έκοψα τα αγγλικά.

Στα τοπικά νέα της πόλης τώρα:
Εδώ στο hasselt, άμα πας στην κεντρική πλατεία, το grote markt, και κάτσεις στο Drugstore για ζεστή σοκολάτα θα περάσεις πολύ ωραία: σου φέρνουνε κάτι που το λένε warme choco και είναι ακριβώς όπως το γάλα με κακάο που σου έκανε η γιαγιά σου όταν ήσουνε πιτσιρίκι. Καμία σχέση με τις περίεργες σοκολάτες που πίνεις στο ελλάντα. Στη σερβίρουν σε μια κούπα που είναι μόνο για choco και το δηλώνει με ένα πολύ έξυπνο τρόπο. Δες:

hint: Η κούπα από μόνη της λέει "hoco". Σε περίπτωση που δεν πιάνεις το βαθύτερο νόημα, βάλε και το χερούλι μέσα στο concept. Καλύτερα τώρα;

Κατά τα άλλα στο πανεπιστήμιο τα έργα ανακαίνισης δίνουν και παίρνουν. Από τότε που ήρθα το uhasselt είναι ένα τεράστιο εργοτάξιο. Εργάτες κάθε λογής ξηλώνουνε και χτίζουνε απο άκρη σε άκρη. Για να καταλάβεις, τα τραπέζια του εστιατορίου έχουνε αλλάξει 3 φορές θέση μέσα σε 6 μήνες. Υποτίθεται ότι τα έργα πρέπει να τελειώσουνε μέσα στο μάρτη. Δεν το βλέπω, αλλά όπως και να έχει έχουνε ρίξει πολύ δουλειά οι άνθρωποι.
Ενδεικτικά:

Η είσοδος του πανεπιστημίου τα παλιά τα χρόνια:

Η είσοδος το νοέμβρη:

(από άλλη γωνία, δεξιά της εισόδου)

Η είσοδος πριν από 3 μέρες:

(Από την ίδια γωνία, λίγο πιο κοντά)

Η είσοδος όπως την έχει φανταστεί ο αρχιτέκτονας που ανέλαβε την κατασκευή:

(Εδώ αξίζει να κάνεις κλικ για να το δεις μεγάαααλο)

Γενικά όταν με το καλό τελειώσει το έργο το πανεπιστήμιο θα φυσάει.
Τα σχέδια (που εδώ στο βέλγιο δε μένουνε μόνο στα χαρτιά) δείχνουνε ένα πανεπιστήμιο από αυτά που εσύ κι εγώ αγαπητέ αναγνώστη βλέπουμε σε εκείνες τις αμερικάνικες ταινίες όπου η αρχηγός των τσιρλήντερ τα έχει με τον αρχηγό της ομάδας φούτμπολ, κοκ.

Τεσπα, εδώ θα είμαστε να δούμε, αλλά πιστεύω ότι θα γίνουνε όλα πολύ όμορφα. Αντε να ανοίξει ο καιρός να βγούμε για ξάπλες στα γρασίδια.

Θα κλείσω με κάτι που μου φάνηκε πολύ αστείο σήμερα.
Οι πινακίδες των αυτοκινήτων εδώ είναι 3 γράμματα-3 αριθμοί, με κόκκινο.
Κάποιος βέλγος όμως έχει τρελό βύσμα στο υπουργείο συγκοινωνιών:

Μα Ε6 ρε φίλε; Ποιός είσαι;
Δλδ το Α1 το οδηγάει ο βασιλιάς;

Τι να πω;

Άντε και καληνύχτα σας.

(Almost) useless post

2010-01-27T02:21:00.000+01:00

Δημήτρη δεν έχεις κάθολου προσανατολισμό.
Στο ξαναλέω: Φεύγοντας από το de egel, η γειτονιά σου είναι ευθεία και αριστερά.
Το google maps είναι σύμμαχός μου.

Τι έμαθα στο Βέλγιο #2

2010-01-17T17:41:00.007+01:00

Τον χειρότερο πονοκέφαλο που μπορείς να πάθεις από μεθύσι με μπύρα στον δίνει η leffe blonde.
Τον 2ο χειρότερο η duvel.

-Η λίστα θα ανανεωθεί σε περίπτωση που κάποια άλλη μπύρα πάρει τα πρωτεία στο hangover-

Τι έμαθα στο Βέλγιο #1

2010-01-16T23:47:00.000+01:00

Το να πιστεύεις ότι με 10 μέρες διαβάσματος μπορείς να μάθεις μια γλώσσα προγραμματισμού είναι τουλάχιστον χαζό.

-Εν όψει της προσεχούς αποτυχίας στις εξετάσεις προγραμματισμού-

Το σκίτσο είναι από το zoitz.com

Αποχώρηση πρώτη..

2010-01-16T21:59:00.000+01:00

Το να βγαίνει από τη ζωή σου κάποιος που τον ξέρεις 3 μήνες δεν είναι δα και σπουδαίο πράμα.

Αλλά να την κοπανάει κάποιος που έχεις ζήσει μαζί του -έστω και 3 μήνες- κάτω από την ίδια στέγη στο μακρινό και κρύο Hasselt είναι κάτι..

Η Teresa μάζεψε τα μπογαλάκια της και έφυγε γιατί τελείωσε το εξάμηνό της.

Κανονικά θα καθότανε άλλο ένα εξάμηνο αλλά ο έρωτας δεν την άφησε. Τι να πω, γούστα είναι αυτά.

Πιο πολύ με στεναχώρησε ότι κατάλαβα πως αν παραμείνω σε αυτό το σπίτι μέχρι τέλους του μεταπτυχιακού, έναν-έναν θα τους αποχαιρετήσω όλους αυτούς που έχω τώρα γνωρίσει και ζήσει μαζί τους. Δεν είχα βέβαια την ψευδαίσθηση ότι θα μέναμε για πάντα όλοι μαζί σαν μια χαρούμενη οικογένεια, αλλά γνωρίζοντας εκ των προτέρων ότι όλα τα δωμάτια θα αλλάζουν "περιεχόμενο" εκτός από το δικό σου είναι κάπως βαρύ.

TSA, καλά να περάσεις εκεί στην ισπανία, να φτιάχνεις ωραίες ζωγραφιές.

Όπως αυτή εδώ:

Οι 5 από τις 7 ισπανίδες του σπιτιού, κάθε μία και με το χαρακτηριστικό της.

Χιόνι σεντόνι τρυφερό...

2010-01-13T21:16:00.000+01:00

...για του φιδιού τον ύπνο...

Πολλά πράγματα έχουν αλλάξει τον τελευταίο καιρό στο Hasselt.
Το βασικότερο όλων όμως είναι η θέα από το παράθυρό μου.
Ήταν έτσι:

...και τώρα έχει γίνει έτσι:

Αυτά.....

Εκεί που οι "πολιτισμοί" συναντιούνται...

2010-01-13T02:56:00.002+01:00

Τηλεφωνική ατάκα ισπανίδας που προσπαθεί να κοιμηθεί προς έλληνα που την πρήζει στο τηλέφωνο ότι δεν έπρεπε να μείνει σπίτι γιατι στην irish pub είναι ο μπαρμαν που της αρέσει:

"Pascaaal, don't be malaka, e???"

Ένας χρόνος μετά..

2009-12-06T03:51:00.001+01:00

Δε θα είμαι στην αθήνα αύριο.
Θα το'θελα πολύ όμως.
Δεν έχω χρόνο αλλά κυρίως δεν έχω όρεξη να εξηγήσω τους λόγους που θα το ήθελα.
Απλά πριν από ένα χρόνο κάτι με τάραξε πολύ και βγήκα για πρώτη φορά στη ζωή μου στο δρόμο.
Και τώρα δεν είμαι εκεί για να μπορέσω να ξαναβγώ.

Το internet στο Βέλγιο

2009-11-25T22:18:00.003+01:00

...και που λέτε εγώ δεν ήθελα να το παρατήσω τόσες μέρες το blog.
Συχνά-πυκνά συμβαίνουνε διάφορα που θα'θελα να τα γράψω αλλά κάθε τόσο εμφανίζεται και από ένας λόγος για να μην τα καταφέρω και να που περάσανε 20 μέρες κοντά που δεν έχω εμφανιστεί.

Το βασικό πρόβλημα που αντιμετωπίζω εδώ στην ξενιτιά (εκτός του ότι μου λείπει ο μουσακάς της πεθεράς) είναι οι συνδέσεις ίντερνετ.
Όταν έψαχνα για σπίτι είχα δει ότι όλες οι εστίες είχανε σύνδεση ίντερνετ μέσα στην τιμή, ή αν δεν είχαν χρεώνανε 5-10 ευρώ το μήνα έξτρα. "Μια χαρά", είχα σκεφτεί.
Έλα μου όμως που λογάριαζα χωρίς τον ξενοδόχο (όπου ξενοδόχος βάλε ISPs βελγίου).

Άκου να δεις λοιπόν αγαπητέ αναγνώστη να σου φύγει το καφάσι. Η Telenet (βλέπε logo), η forthnet του Βελγίου σα να λέμε, προσφέρει διάφορα πακέτα για οικιακούς χρήστες. Το μεγαλύτερο και πιο δυνατό που έχει, το turbonet με τ'όνομα, κοστίζει 61,32 ευρά κάθε μήνα.
Ακριβούτσικο θα σκεφτείς.
Να πάει στα κομμάτια θα σου απαντήσω εγώ.
Που λέτε το turbonet προσφέρει ταχύτητες κατεβάσματος μέχρι 25 Mbps και επειδή είμαστε και τυχεροί και το σπίτι είναι καμια 200αριά μέτρα από το dslam, η σύνδεση αγγίζει τα 23,5 καθαρά.
Υπέροχα θα σκεφτείς.
Βάστα γερά θα σου απαντήσω γιατί έχει και συνέχεια.
Τα 61+ ευρά το μήνα μας προσφέρουν το αξιοθαύμαστο νούμερο των 60 (arithmitika: eksinta) GB για ανεβοκατέβασμα.
Δλδ αν κατεβάσεις 45 γίγα, και δώσεις άλλα 15, πάει, πάπαλα τα 25 Mbps. Σε ρίχνει αυτόματα το σύστημα σε 128άρα isnd που είχε η γιαγιά μου από το 1994.

Και για να σας το πω σε απλά μαθηματικά με τη σύνδεση του σπιτιού σε full speed μπορείς να φτάσεις το όριο των 60GB σε κάτι λιγότερο από 6 ώρες αν κατεβάζεις μόνο!!
Γιατί αν μετρήσουμε και το ανέβασμα, κλάφτα χαράλαμπε...

Με το που το ανακάλυψα αυτό άρχισα τις έρευνες. Δε μπορεί λέω, κάποια μαλακία θα έχει παιχτεί και πιάσανε τη σπιτονοικοκυρά κορόιδο. Δεν είναι δυνατόν στην καρδιά της ευρώπης και να έχουμε χρέωση με το GB.
Έλα που γίνεται. Όλες οι εταιρίες του χώρου έχουνε τις ίδιες τιμές που συνοψίζονται στο εξής απλό:
1 ευρώ το GB.
Αν σου τελειώσει το πακέτο μπορείς να αγοράσεις κι άλλα gb, όσα θες, αλλά με 1 ευρώ το καθένα.
Δλδ θες να δεις ένα xvid 700άρι rip του axxo? 70 λεπτά του ευρώ.
Θέλεις μήπως να δεις κάτι σε ποιο ποιοτικό; Καμιά ταινία σε 720p? 4-5 ευρώ, ανάλογα την ταινία;
ΘΕΣ ΝΑ ΔΕΙΣ BLUE RAY?? πάρε καλύτερα τη γυναίκα, τα παιδιά σου και τους γειτόνους όλους και πάτε σινεμα, πιο φτηνά θα σου έρθει...

Σε περίπτωση που θέλεις να αναβαθμιστείς βρε αδερφέ και περάσεις σε κάποιο από τα -ελάχιστα- απεριόριστα προγράμματα θα πρέπει να πληρώνεις νταβατζιλίκι περί τα 300 ευρά κάθε πρώτη του μηνού.
Επίσης να σας θυμίσω ότι ως τώρα δεν έχω πει τίποτα ακόμα για τηλέφωνα, σταθερά, κινητά, απεριόριστα, κλπ.
Και δε θα πω κιόλας γιατί οι τιμές που περιγράφω είναι για το inernet και μόνο για αυτό!!

Αυτά τα ντάμπλ πακέτα για τα οποία εσύ αγαπητέ αναγνώστη πληρώνεις στο χωριό σου 39.99 το μήνα, εδώ δεν υπάρχουνε. Αν στο turbo-o θεός να το κάνει-net θες να βάλεις και τηλέφωνο σκας άλλο ένα δεκαευράκι και μιλάς μόνο απογεύματα και σαββατοκύριακα. Σαν τον πΟΤΕ ένα πράμα με το connex talk.

Μη σας τα πολυλογώ άλλο, 14 άτομα για να μοιραστούνε 60 gb καταλαβαίνετε ότι γίνεται σκοτωμός.Όλοι λέμε ότι δεν κατεβάζει κανείς, δε βλέπει κανείς streamming videos, δεν κάνουμε τίποτα δλδ που να απαιτεί πάρε-δώσε με το θαυμαστό κόσμο του διαδικτύου. Στο τέλος κάποιος κάνει τη μαλακία και μας τρώει όλο το ίντερνετ και μετά κλαιγόμαστε που δε μπορούμε να πάρουμε τηλέφωνο τη φουκαριάρα τη μάνα μας πίσω στην πατρίδα να μας ακούσει να χαρεί κι αυτή λιγάκι. Το αποκορύφωμα έγινε τον οκτώβρη που μας τελείωσε το internet στις 16 του μήνα, μέσα σε 15 μέρες δλδ!!

Όσοι με ξέρουνε έστω και λίγο θα ξέρουνε ότι εγω να ζήσω με αυτές τις συνθήκες δε μπορώ.
Έτσι έκανα έρευνα αγοράς:
Dommel κύριοι.
Η μοναδική εταιρία στο βέλγιο με απεριόριστο internet.
Το support; Για κλάμματα.
To service; Για κλωτσιές.
Οι ταχύτητες; Μαύρα χάλια.
ΑΛΛΑ ΑΠΕΡΙΟΡΙΣΤΟ!!
Και δε με νοιάζει που πληρώνω 24 το μήνα για 2 Mbps (24 είναι κανονικά, αλλά στα 4 χλμ που μεσολαβούνε από το dslam κάπου χάθηκαν τα άλλα 22).
Είναι όλα δικά μου και τα αφήνω να τρέχουνε όλη μέρα, κάθε μέρα.

Και επειδή έχω κανονίσει να πιω μία μπύρα στα γρήγορα σας χαιρετώ με την πιο πετυχημένη παραλλαγή logo που έχω δει εδώ και καιρό.
Internet στο βέλγιο περίμενες;
Καλά να πάθεις.

Μια βδομάδα στην ελλάδα.

2009-11-07T17:27:00.002+01:00

Από την περασμένη πέμπτη ήμουν στην αθήνα. Κατέβηκα και καλά για την ορκωμοσία μου (ναι,ναι, τα κατάφερα) αλλά τελικά στην ορκωμοσία δεν πήγα! Βασικά το σάββατο είχε γενέθλια η γυναίκα και ταυτόχρονα έκανε παρουσίαση το βιβλίο του ο φίλος μας ο Πλάτων και δεν ήθελα να λείψω από το 2-σε-1 πάρτυ. Τα υπόλοιπα περί ορκωμοσίας ήτανε απλές δικαιολογίες για να καλύψω τα μεταφορικά με έξτρα επίδομα γονικής παροχής.

Το σάββατο περάσαμε πολύ ωραία. Ακούσαμε 5 -μετρημένα- λόγια για το βιβλίο και περάσαμε την υπόλοιπη βραδιά με πολλή μουσική και πολλές κουβέντες που θέλαμε να πούμε και να ακούσουμε. Αυτό είναι ένα μεγάλο πρόβλημα με τις συνηθισμένες παρουσιάσεις βιβλίων:ακούς πολλά λόγια που θα προτιμούσες να μην ακούσεις ενώ δε λες πολλά που θα ήθελες να πεις. Κοινώς σου πρήζουν το συκώτι ο καθένας με το μακρύ του και το κοντό του και πριν προλάβεις να τελειώσεις το κρασί σου σου λένε αντίο με ευγενικό τρόπο.

Το βιβλίο του Πλάτων το διάβασα το καλοκαίρι, ήταν ακόμα ζεστό-ζεστό, από το τυπογραφείο όταν το ξεκίνησα. Και κύλησε νεράκι μέχρι το τέλος. Θυμάμαι τη μέρα που το τελείωσα, ήμουν στην κέρκυρα για διακοπές μαζί με τη γυναίκα, τον πλάτων και την οικογένεια του. Ήμασταν σε μια υπεροχή παραλία, στο νοτιότερο σημείο του νησιού, στο ακρωτήρι του Αρκουδίλα. Με το που έφτασα στην τελευταία τελεία του κειμένου,έκλεισα το βιβλίο και έψαξα στην παραλία να τον βρω. Ήθελα να του πω ότι το τελείωσα και ήταν ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΟ! Ήθελα να του πω ευχαριστώ, αλλά δεν ήξερα γιατί. Το βιβλίο λέγεται "Το πείραμα της Αριάδνης" και κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Άγκυρα. Είναι η ιστορία μιας φοιτήτριας της Καλών Τεχνών που αποφασίζει να τρυπώσει στις ζωές των γειτόνων της και να τους κατασκοπεύσει. Όχι, μην περιμένετε cia και υποκλοπές της vodafone, δεν είναι βιβλίο κατασκοπείας. Είναι ένα μυθιστόρημα με ένα σωρό πρωταγωνιστές που διαφέρουν τόσο πολύ ο ένας από τον άλλο,αλλά και που μοιάζουν τόσο πολύ ο καθένας τους με εσάς.

Κατά τα αλλά στην αθήνα γνώρισα το νέο μου αντίζηλο. Είναι μόλις 900 γραμμάρια, γκρίζος, με υπέροχα θλιμμένο βλέμμα, κοφτερά δόντια και ακονισμένα νύχια!!
Ο μικρός μας ο Γκρινιάρ (επειδή είναι γκρι και κάνει νιάααρ) είναι τόσο γλύκας που δεν παίρνει άλλο. Παίζει όλη μέρα με ό,τι βρει και αν τυχόν εμφανίσεις γυμνό χέρι ή πόδι την ώρα που τον πιάνουν τα τρέλα του το μετανιώνεις αμέσως! Εγώ επιστρέφω στο βέλγιο με αμέτρητες γρατσουνιές και δαγκωματιές!

Κλείνοντας να πω ότι η νέα ολυμπιακή αεροπορία είναι δυνατό χαρτί και όχι πια επειδή στηρίζεται στο όνομα που της έφτιαξε κάποτε ο ωνάσης. Είναι δυνατό χαρτί επειδή το αξίζει. Η εξυπηρέτηση, το φαγητό (ποιότητα), το φαγητό(ποσότητα), η συνέπεια και οι όμορφες κοπέλες του πληρώματος είναι μερικά από τα βασικά ατού όπως εγώ τα είδα στα 2 μου ταξίδια. Δεν ξέρω αν θα συνεχίσει έτσι, αλλά η αρχή είναι πετυχημένη.

Από αύριο προβλέπεται διάβασμα και πάλι διάβασμα γιατί καλές οι διακοπές και τα ταξίδια αλλά εχω μείνει πίσω και στο πανεπιστήμιο και στα μαθήματα ολλανδικών μου.

Μια συνηθισμένη πέμπτη....

2009-10-26T20:45:00.007+01:00

Και που λέτε θα σας πω για το πώς πέρασα την περασμένη πέμπτη.
Θα σας τα έλεγα νωρίτερα, αλλά στο επόμενο post θα καταλάβετε ότι από παρασκευή μέχρι κυριακή ήμουν απασχολημένος..

Την πέμπτη λοιπόν είχα το πρώτο μου μάθημα dutch. Ολλανδικά ντε!
Αρχικά να σας πω ότι 3 μήνες μάθημα, απο 2 τρίωρα την εβδομάδα κοστίζουν 55 ευρώ. Το βιβλίο που χρειαζόμαστε, καθώς και μία τσάντα και ένα στυλό (!!!) περιλαμβάνονται στην τιμή. Αυτά τα λέω για να καταλάβετε πόσο ωραία είναι τα πράγματα εδώ αν είσαι φοιτητής ή διδακτορικός.
Τα μαθήματα δεν είναι του πανεπιστημίου αλλά γίνονται σε συνεργασία με το modern talen. Φτιάχνουνε τμήματα με ανθρώπους που είναι στο Hasselt για σπουδές και θέλουνε να αρχίσουνε από το μηδέν για να μάθουν τα βασικά. Αξίζει να πατήσετε στο παραπάνω link για να δείτε πόσες περίπου γλώσσες μπορεί να μάθει κάποιος εδώ.

Τα ολλανδικά που λέτε είναι αστεία γλώσσα. Και πανδύσκολη άμα έχεις συνηθίσει να ακούς φωνήεντα και προφορά μεσογείου. Η δασκάλα μας δε μας μίλησε γρι αγγλικά σε όλο το μάθημα. Ξέρουμε ότι ξέρει να τα μιλάει γιατί εκτός μαθήματος μια χαρά τα λέει. Αλλά το μάθημα γίνεται 100% στα dutch, είναι στα πλαίσια της εκπαιδευτικής διαδικασίας. Και ό,τι πιάσει ο καθένας.
Μάθαμε τα βασικά: Καλημέρα, καλησπέρα, απο πού είσαι, τι γλώσσα μιλάς, και 4-5 ακόμα τέτοια.
Ένα μικρό παράδειγμα:
"Hoe gaat het met jou?" είναι αυτό που εμείς λέμε "Τι κάνεις;"
Το ωραίο πράμα είναι όμως το πώς αυτό το παραπάνω προφέρεται. Σε ελεύθερη μετάφραση θα ήταν κάπως.....: Χου χάατ χετ μετ γιόου?
Όχι και ότι πιο συνηθισμένο, ε;

Αφού έμαθα λοιπόν να λέω τα βασικά την κοπάνησα τρέχοντας να πάω στο De Link. Το De Link είναι το μοναδικό αξιόλογο μαγαζί που έχω εντοπίσει ως τώρα για να πιεις μια μπύρα ακούγοντας μουσική που να ακούγεται. Είχα δει από προηγούμενη μέρα ότι η συναυλία ήταν rock και ξεκινούσε στις 19.00 (ναι τα ωράρια εδώ είναι λίγο διαφορετικά), αλλά εγώ κατέληξα να πάω στις 9+ γιατί δε μπορούσα να λείψω από το πρώτο μου μάθημα! Έφτασα πάνω στο διάλειμμα αλλά μέχρι να πιω την πρώτη duvel η μπάντα ανέβηκε και άρχισε να παίζει.

Εδώ αξίζει να κάνω μια μικρή παρένθεση, ( να την έκανα ) και να σας πω ότι η duvel, που οι μισοί από εσάς θα την έχετε πληρώσει 5 ευρώ και είστε τυχεροί -ας μην μιλήσουμε για τους άλλους μισούς- εδώ έχει 2.8 και είναι και από τις ακριβές. Οπότε αγαπητέ αναγνώστη σκέψου καλά την επόμενη φορά. Πάρε άμστελ και άσε τις βελγίδες για όταν έρθεις στο βέλγιο.

Αν εξαιρέσουμε λοιπόν το ότι ήμουνα σαν την μύγα μες στο γάλα φορώντας γαλάζιο μπλουζάκι σε rock concert, μπορώ να πω ότι πέρασα πολύ καλά. Για το μπλουζάκι δεν απολογούμαι καν, αυτό βρήκα φεύγοντας από το σπίτι, αυτό φόρεσα.
Η μπαντα λεγότανε Ηell Injection και μόνο ροκ δεν ήτανε. Πληροφορίες σχετικά με αυτούς καθώς και δείγμα από τη δουλειά τους μπορείτε να βρείτε στο Myspace τους που θα το βρείτε πατώντας το διακριτικό τους αφισάκι:

-Όχι μάνα, δεν έγινα σατανιστής. Απλά η εναλλακτικές εδώ στην ξενιτια περιέχουν πολύ μπιτάκι που ξέρεις ότι μου πέφτει πιο βαρύ κι από το στοιφάδο.-

3 duvel και κάμποσα τραγουδάκια μετά, η συναυλία τελείωσε. Τα μάζεψα, χαιρέτησα την ομορφη μπαργούμαν (άσε κάτω το σκουπόξυλο ρε γυναίκα, μια κουβέντα είπαμε!) και έφυγα για το πάρτυ.
ΠΟΙΟ ΠΑΡΤΥ??
Το παρτυ γενεθλίων ενός ισπανού, του Fran που γινότανε σε μια εστία 100 μέτρα από το De Link.
Εκεί θυμήθηκα τα νιάτα μου τα ατίθασα, καθώς ανάμεσα σε 50 άτομα σε ένα δωματιάκι 15 τετραγωνικών είχα καιρό να βρεθώ. Το μόνο προβλημα ήτανε το katsimuri (κατσιμούρι), ένα κοκτέιλ άγνωστης προέλευσης που μας κέρναγε ο Fran. Γλυκό και σε χτυπούσε κατευθείαν στο κεφάλι. Μέσα στη μία-μιάμιση ώρα που έμεινα στο πάρτυ προλάβαμε να φάμε και παρατήρηση από τους μπάτσους, οι οποίοι σίγουρα κάποιο πρόβλημα έχουνε:
Ήρθανε στην πόρτα, μας εξήγησαν ότι οι γείτονες κάνανε παράπονα και ότι πρέπει να σταματήσουμε τη φασαρία, μας είπανε να κλείσουμε το παράθυρο και φύγανε.Δεν δείρανε, δεν τραμπουκίσανε, δεν κάνανε ούτε μια εξακρίβωση ρε αδερφέ!
Ούτε πυροβολήσανε στο ψαχνό, ούτε ξεφτύλισαν κανέναν, ούτε ηλεκτροσόκ, ούτε ΤΙΠΟΤΑ λέμεεεε!!
Ε κάτι τέτοια γίνονται και μου λείπει η ελλάδα όσο τίποτα..
Τέλοσπάντων. Μετά και από αυτό το τελευταίο δεν ήθελα και πολύ. Αποφάσισα να φύγω για το σπίτι. Η διαδρομή είχε πλάκα, έκανα όλο οχτάρια και πήγα να πέσω τουλάχιστον 5 φορές.

Φτάνοντας στο σπίτι πέρασα από το δωμάτιο του Volkan όπου και ξοδέψαμε τουλάχιστον 2 ώρες παίζοντας στην κιθάρα όλα τα τραγούδια που ξέραμε ότι υπάρχουνε και σε ελληνική και σε τούρκικη εκδοχή, ο καθένας αυτό που ήξερε.
Την αρχή την έκανε ο volkan με το παρακάτω:

Με τούτα και με τ'άλλα πέρασε η πέμπτη και πήγα για ύπνο.
Τα του ΠΣΚ και του ταξιδιού στην ολλανδία θα σας τα πω αύριο, σήμερα δεν προλαβαίνω.

Περί μπριζόλας ο λόγος...

2009-10-18T17:12:00.003+02:00

Αν έχεις μεγαλώσει στην ελληνική επαρχία αγαπητέ αναγνώστη και έχεις νιώσει στο πετσί σου την ακαταμάχητη γοητεία του καλοψημένου χοιρινού κρέατος στα κάρβουνα, τότε σίγουρα θα περάσεις πολύ δύσκολες ώρες εδώ στο Hasselt.
Γιατί το κάρβουνο από το τηγάνι απέχουνε πολύ.
Για να μην αναφερθώ στην ποιότητα της μπριζόλας που όπως και να το κάνουμε δεν έχει καμία σχέση με τα γουρουνάκια που μεγαλώνουνε στη φθιώτιδα πχ.

Και τώρα σε αφήνω αγαπητέ αναγνώστη, πάω να κλάψω.
Χορτάτος, αλλά όχι ικανοποιημένος.

(εκτενές άρθρο περί του φαγητού στο Hasselt και τα προβλήματα που θα αντιμετωπίσει ο κάθε ταξιδιώτης εδώ θα ακολουθήσει εν καιρώ, όταν θα έχω κάνει την απαραίτητη έρευνα αγοράς.)

Οι επαγγελματικές κάρτες πέθαναν!!

2009-10-18T14:22:00.004+02:00

Ζήτω το QR code!

Όπως πολύ καλά τα εξηγεί ο Μιχάλης σε μια τελεία κάτω από ένα αστέρι, το QR code έχει μέλλον.
Ποιός ο λόγος να κουβαλάς κάρτες και να μοιράζεις δεξια κι αριστερά;
Σε λίγο καιρό όλα τα κινητά θα έχουνε και από ένα QR code reader.
Έχε μαζί σου το QR με όλα τα προσωπικά στοιχεία σου, αστους να στο σκανάρουνε (το QR code καλέ!!) και τέρμα.
Ούτε να κουβαλάς βιβλιαράκια με δεκάδες καρτούλες, ούτε σημειωματάρια, ούτε να κάθεσαι να γράφεις στο κινητό σου, όνομα, επώνυμο, διεύθυνση, ηλεκτρονική διεύθυνση, τηλέφωνα, κλπ κλπ κλπ...ΟΛΑ τα παραπάνω μπορούνε να χωρέσουνε σε ένα κουτάκι 120x120 pixels.

Αυτό το πραγματάκι λοιπόν μας ήρθε από την Ιαπωνία κατά πως λένε και σημαίνει Quick Response. Η αρχική ιδέα που το έβγαλε προς τα έξω (πρέπει να) ήτανε για να μπορείς να δηλώσεις το url του site σου απλά και γρήγορα και τόσο απλά και γρήγορα να μπορούν να μπούνε οι επισκέπτες στο site σου.
Ανοίγεις την κάμερα του κινητού λοιπόν, σημαδεύεις προς το QR code και ευθύς αμέσως το κινητό (το οποίο για να έχει QR reader θα έχει και internet!) σε πάει στη σελίδα που λέει το QR!!

Βέβαια μέσα σε αυτό το μουτζουρωμένο κουτάκι χωράνε πολλά πράματα, μέχρι και κείμενο 250 χαρακτήρων μπορείς να βάλεις. Οπότε η χρησιμότητά του δεν περιορίζεται μόνο στα urls.

Εγώ -ακολουθώντας τα βήματα του Μιχάλη- έφτιαξα ένα QR code με τα στοιχεία μου και θα το κοτσάρω στο blog! Εχει πλάκα!

Αν θέλετε να κάνετε το ίδιο, απλά πάτε εδώ ή εδώ ή εδώ ή τελοσπάντων ψάξτε στο γκούγκλη! Όλα στο πιάτο τα θέλετε!! Αμάν!!

Λείπει η γάτα...

2009-10-16T20:09:00.010+02:00

...και χορεύουν τα ποντίκια!
Ή μήπως το αντίστροφο;

Και που λέτε εγώ τα ζώα τα αγαπώ.
(Εντάξει, σαν παιδί μου άρεσε η ιδέα να πετάω ψηλά της γάτες γιατί μου είχανε πει ότι προσγειώνονται στα 4 ό,τι και να γίνει, αλλά ποτέ δεν κακομεταχειρίστηκα καμιά τους. Ούτως ή άλλως δεν είχα και δύναμη να τις πετάξω και πολύ ψηλά.)
Και τα αγαπάω που λέτε τα ζώα γι'αυτό και δε θέλω να τα ταλαιπωρώ.
Οπότε και σε κάθε προτροπή της κυρίας Πασκάλ να πάρουμε ενα γατούλη ήμουν αντίθετος.
Κι αυτό γιατί η άποψή μου είναι ότι τα ζώα θέλουνε άπλα, γκαζόν, αέρα, χώμα αντί για τσιμέντο και όλα τα συναφή.
Η κυρία Πασκάλ βέβαια δεν συμμερίστηκε ποτέ αυτή την άποψη, αλλά μπορώ να πω ότι τη σεβάστηκε και με το παραπάνω.
Αλλά τώρα, που έφυγα και ποιός ξέρει πότε θα γυρίσω από την πλάνα ξενιτιά (χώσε καζαντζίδη στο background -αν δεν έχεις θα σου πάρει δώρο η meruko!-) οι παραξενιές μου και οι απόψεις μου φύγανε μαζί μου. Και καλά κάνανε δλδ.

Οπότε από σήμερα και πέρα, τη θέση μου στο κρεβάτι παίρνει αυτός εδώ ο μικρός.

Το ξέρω πως δεν έπρεπε να βιαστώ να σας τον παρουσιάσω, αλλά πραγματικά όταν είδα την πρώτη του φωτογραφία δεν κρατήθηκα.
Για περισσότερες εξελίξεις σχετικά με το ζήτημα, καινούριες φωτογραφίες, ιστορίες και κατορθώματα αναμείνατε στο ακουστικό σας εδώ.
Νομίζω ότι θα γραφτούν πολλά.

Οι φήμες λένε ότι προς το παρόν ακόμα ψάχνουμε όνομα.
Αλμοδόβαρ λέει να τον πει, εγώ λέω αν είναι να το τάξουμε το ζωντανό ας το πούμε τουλάχιστον Πέδρο που είναι και πιο μικρό. Δε νομίζω να παρεξηγηθεί ο νταϊρέκτορας άμα τον βγάλουμε με το μικρό.

Επίσης σήμερα πήγα στο Carrefour όπου και έχασα ένα 40ευρω δεξιά κι αριστερά.
Πρέπει να τις κόψω τις πολλές βόλτες στο σούπερ μάρκετ.
Και στα καπάκια πήγαμε και Pizza Hut και φάγαμε ένα περίδρομο και στα καπάκια ποδηλατήσαμε και κανα 20λεπτό φορτωμένοι για να φτάσουμε σπίτι, οπότε τώρα είμαι έτοιμος για ύπνο..

Για κλείσιμο παραθέτω ένα καταπληκτικό satirize τραγουδάκι από το Νίκο Ξύδη.
Περισσότερα για τον "κύριο" ξύδη στο site του και στο cd του.

Τι μ@λ@κ@ς ήμουν.

Κάτι περίεργο συμβαίνει...

2009-10-14T02:16:00.003+02:00

...σε αυτή την πόλη.
Δεν ξέρω τι, αλλά σίγουρα δε θα μου το πούνε αν ρωτήσω ευθέως.

Οι άνθρωποι εδώ είναι περιέργως ευγενικοί. Τους αφήνεις να μπούνε πρώτοι στην καφετέρια -αν τυχόν συναντηθείτε στην πόρτα- και μετά καθ'όλη τη διάρκεια του καφέ σε κοιτάνε και σου χαμογελάνε. Κι όταν φεύγεις σε χαιρετάνε σα να σε ξέρουνε μια ζωή.
Οι άνθρωποι εδώ δεν κλείνονται στα σπίτια τους. Ούτε κι όταν έχουνε πια γεράσει πάρα πολύ για να κυκλοφορούνε. Ο αριθμός των ατόμων που κυκλοφορούνε με Π (ναι αυτό που στην ελλάδα το έχουνε τα γεροντάκια για το δρομολόγιο κρεβάτι-τουαλέτα) είναι υπερβολικά μεγάλος. Επίσης μεγάλος είναι και αριθμός ανθρώπων πολύ μεγάλης -εως τεράστιας θα έλεγε κανείς- ηλικίας που κυκλοφορούν σε αναπηρικά καροτσάκια, οπότε αυθαίρετα συμπεραίνω ότι δεν είναι ανάπηροι, απλά είναι πολύ γέροι για να περπατήσουν.
Το περασμένο σάββατο κι ενώ πίνω ένα εσπρέσσο (για το πόσο χάλια είναι ο καφές στο βέλγιο θα σας πω άλλη φορά) στο La Place που είναι πολύ ωραίο μαγαζί, ανοίγει η πόρτα και μπαίνει ένα ζευγάρι: Αυτός οργισμένο νιάτο, γύρω στα 85, με το κουστουμάκι του και τις αντοχές του παραδόξως πολύ ανεπτυγμένες. Αυτή καλοντυμένη και προσεγμένη, στα ίδια χρόνια με Αυτόν, χαμογελαστή προς κάθε κατεύθυνση, χαιρετά εγκάρδια τη σερβιτόρα ενισχύοντας την υπόθεσή μου ότι είναι θαμώνας καθώς Αυτός σπρώχνει το αναπηρικό καροτσάκι της.
Κάθονται και παραγγέλνουν: καφέ Αυτή, κόκκινη μπύρα Αυτός.
Κοιτάζουνε γύρω τους και φαίνονται ευτυχισμένοι,συζητάνε, πίνουνε.

Η ζωή στο Hasselt δεν τελειώνει με τη σύνταξη. Οι άνθρωποι πεθαίνουν από γηρατειά καθώς πίνουνε τη μπύρα τους ή ενώ τρώνε στο εστιατόριο. Δεν κλείνονται στο σπίτι τους, δεν περνάνε τα τελευταία τους χρόνια στο κρεββάτι περιμένοντας. Η κοινωνία τους έχει αποδεχτεί. Ή πιθανότατα να μην τους απώθησε ποτέ, δεν τους αποξένωσε, δεν τους ονόμασε "γέρους".

Τις προάλλες πέτυχα γυναίκα (ντρέπομαι να την αποκαλέσω γριά) στην ηλικία της γιαγιάς μου, με ποδηλατικό κολάν και μπλουζάκι, καβάλα σε αγωνιστικό ποδήλατο, να με προσπερνάει με ταχύτητα, σοβαρή μέσα στο κράνος της. Πραγματικά δεν πιστεύω ότι με τη ζωή που κάνω θα μπορώ όταν θα φτάσω στην ηλικία της να περπατάω καλά καλά το δρομολόγιο κρεβάτι-τουαλέτα που λέγαμε παραπάνω. Κι όμως αυτή μπορεί να κάνει πραγματα που ακόμη κι ο μέσος 25άρης θα ζοριζότανε να κάνει.

Κατά τα άλλα, οι συγκάτοικοί μου περνάνε μεγάλο ζόρι για να καταφέρουνε να πούνε το όνομά μου, με αποτέλεσμα κανά 2 από αυτούς να έχουνε βρει την εύκολη λύση στο "Pascal".
Επίσης πρέπει να αρχίσω να μελετάω Perl γιατί είναι ένα από τα λίγα μαθήματα που θα κάνω αυτό το εξάμηνο. Οποιοσδήποτε νομίζει ότι ενδιαφέρεται να μου κάνει δωρεάν μαθήματα εξ'αποστάσεως αρχίζοντας από το μηδέν, ας επικοινωνήσει.

Καλημέρα από το Hasselt με τους ευγενικούς, ανθεκτικούς, πάντα νέους κατοίκους.

Η άχρηστη πληροφορία της ημέρας

2009-10-08T00:46:00.002+02:00

Έμαθα από τους τούρκους φίλους μου κάτι πολύ σημαντικό:

Η μαλακία (αυνανισμός, αυτοερωτισμός, ενδοπαλαμική πεοπαλινδρόμηση, όπως θέτε πέστε το) σαν αστείο στην τουρκία λέγεται και 31.
Ναι το νούμερο.
Γι'αυτό και το έχουνε γρουσουζιά στα χαρτιά να έχεις σκορ 31. Αντε να τους εξηγήσεις τώρα τι παίζαμε μικροί την πρωτοχρονιά.
Στατιστικές έχουνε δείξει (λένε οι τούρκοι πάντα) ότι 31 φορές είναι οι απαραίτητες για να φέρεις το "έργον" εις πέρας. Τώρα τι να σας πω εγώ, αν έχετε αμφιβολίες ρωτήστε κανα τούρκο.
Ή αρχίστε να μετράτε.

Καλημέρα σας.

Το σπιτάκι μου..

2009-10-05T18:11:00.007+02:00

Το δωμάτιο που νοικιάζω είναι σε ένα μεγάααλο σπίτι που βρίσκεται ανάμεσα στο κέντρο του Hasselt και στο campus (πω πω πώς το μιλάω το αλλοδαπό πανάθεμά με!!).
Εντάξει, δεν είναι κανα παλάτι, αλλά εμένα με έχει βολέψει μια χαρά.
Δεκα τετραγωνικά μου αναλογούν που περιέχουνε ένα κρεβατάκι, ένα τεράστιο γραφείο, μια καρέκλα, μια πολυθρόνα.
Το κακό με τα κρεβάτια εδώ στο Βέλγιο είναι οτι απο κάτω δεν έχουνε τάβλες. Μάλλον είναι παλιομοδίτες και θέλουνε να τον ακούνε το σουμιέ να τρίζει όταν...αλλάζουνε πλευρό. Και αυτό ακριβώς κάνει κι αυτός ο αλήτης!! Αλλά είναι κρίμα να αρχίζω με τα αρνητικά..
Το δωμάτιό μου είναι στον πρώτο όροφο και όταν το πρωί ξυπνάς και κοιτάς έξω βλέπεις αυτό:
Μην ταράσσεστε, δε μένω στο μικρό σπίτι στο λιβάδι, ούτε στα βάθη του Sherwood Forest. Αυτά είναι απλά τα δεντράκια του γείτονα που οριοθετούν το δρομάκι ανάμεσά μας..

Το δωμάτιο κοστίζει 210 ευρά. Γενικά οι τιμές για σκέτα δωμάτια στο Hasselt παίζουνε απο 175 μέχρι 250. Αν πάμε σε studio, με δική του κουζίνα, μπάνιο, κλπ οι τιμές φεύγουνε πάνω από 350-400 και δεν ξέρω μέχρι πού πάνε.

Το αστείο και περίεργο τις πρώτες μέρες της διαμονής μου εδώ είναι ότι μου θυμίζει κατασκήνωση! Ο καθένας είχε το δωματιάκι του και κλείνεται εκεί αν θέλει, αλλά γενικά όλοι μαζευόμασταν στην κουζίνα, λέγαμε τα νέα μας, πίνουμε μπύρες, μαγειρεύουμε και τρώμε όλοι μαζί ή ανα 2 και 3, γενικά περνάμε ωραία.
Στην κουζίνα υπάρχει ένας αέρας κοινοκτημοσύνης. Από τη 2η μέρα κάποιοι μου είπανε οτι αν θέλω μπορώ να ανοίγω το ντουλαπάκι τους και να παίρνω ό,τι μου αρέσει ή χρειάζομαι, και το ίδιο είπα κι εγώ. Και σε γενικές γραμμές είναι ωραίο να ξέρεις οτι αν χρειαστείς επειγόντως μια βάφλα (πες οτι σου έπεσε το ζ α χαρο ρε παιδάκι μου!) μπορείς να βρεις παν τα μία στο ντουλάπι της Τζέσι ή του Ζεκ.

Αλλά σήμερα έπαθα ένα σοκ, γιατί ανακάλυψα ότι το κουτάκι με τις γαλέττες μου (έτσι δεν τις λένε; Η λένα ξέρει καλύτερα, έφαγε ένα κουτί το περασμένο ΣΚ) ήτανε μέσα στο ντουλαπάκι μου ΑΔΕΙΟ!! Και πρέπει να ξαμοληθώ στο κηνύγι να βρω ποιός ανεκδιήγητος έφαγε τις τελευταίες γαλέττες και ξαναέβαλε του κουτι άδειο μέσα στο ντουλαπάκι μου!!!
Θα τον βρω και θα τον μαλώσω άσχημα, σας το δηλώνω... :p

Κάτι που μου άρεσε πολύ όταν είδα το δωμάτιο ήτανε το χρώμα του ενός τοίχου: ΠΟΡΤΟΚΑΛΙ εντονότατο. Γενικά έχω μια καλή σχέση με το πορτοκαλί (το Νέστορα τον θυμάστε;) και πίστεψα ότι ήτανε μοιραίο να μου τύχει εμένα το πορτοκαλί δωμάτιο.
Μετά ανακάλυψα ότι δεν μου έτυχε απλά το πορτοκαλί δωμάτιο, μου έτυχε το μοναδικό βαμμένο δωμάτιο στο σπίτι!! Κάποιος φοιτητής πριν από ένα-δυο χρόνια το είχε βάψει και μας έμεινε απ'ότι έμαθα!

Μια ελαφριά ιδέα μπορείτε να πάρετε από το επόμενο πλάνο όπου ίσα που ξεχωρίζει ο τοίχος στα αριστερά.
Στην υπόλοιπη φωτογραφία είναι η μία πλευρά του δωματίου και το παράθυρο για το οποίο συζητήσαμε νωρίτερα.
Είναι λίγο αχούρι το μέρος όπως φαίνεται στη συγκεκριμένη λήψη, αλλά σας λέω την αλήθεια, από τότε εως σήμερα έχω συμμαζέψει!! :D

Πάνω από τις πόρτες μας έχουμε όλοι απο ένα μικρό παραθυράκι (φεγγίτες δεν τα λένε κι αυτά?) το οποίο όλοι σχεδόν το έχουμε καλύψει με χαρτόνι για να μη μπαίνει φως το βράδυ, μην τυχόν αρέσει σε κανέναν το μπανιστήρι, κλπ.
Το ωραίο κομμάτι είναι ότι στο σπίτι έχουμε ένα μικρό ταλεντάκι στη ζωγραφική και την παρακάλεσα να μου ζωγραφίσει κάτι στο χαρτόνι που θα βάλω στο φεγγίτη μου.
Και το έκανε:
Εγώ δεν της ζήτησα κάτι συγκεκριμένο, αλήθεια σας λέω. Τώρα αυτής γιατί της ήρθε να κάνει έναν με κοτσίδα που κρατάει laptop, καπνίζει και μιλάει πολύ, ένας θεός ξέρει!!! :p (bosstraat είναι ο δρόμος που μένουμε.)
H σημαία είναι το clue της υπόθεσης, μιας και όλοι στο σπίτι με φωνάζουνε greco.
Εμ βέβαια, αμα αυτοί έχουνε έρθει 5-6 από την κάθε χώρα, εγώ που είμαι μόνος μου τι παρατσούκλι θα είχα;;
Τέλοσπάντων, ευελπιστώ ότι στο μέλλον θα μπορέσω να σας δείξω κι άλλες δημιουργίες της Τερέσας που είναι όλες πολύ αστείες και όμορφες!!

Αυτά για απόψε, από αύριο τα ξαναλέμε αν προλάβω.

Καλωσοριστικό σημείωμα

2009-10-03T05:36:00.007+02:00

Και να που ήρθε η μεγάλη ώρα...
Για όσους δε με ξέρουνε είμαι ο Πασκάλ και μετακόμισα στο Βέλγιο πριν από μία εβδομάδα.
Αυτό εδώ το blog έχει ως βασικό σκοπό την επικοινωνία με όσους άφησα πίσω αλλά και με όσους θα βρω μπροστά.
Ας αρχίσουμε από τα πολύ βασικά:
Κανονικά δε με λένε Πασκάλ, γιατί δεν είμαι Γάλλος.
Αλλά ο νονός μου (όχι ο κανονικός, ένας άλλος) αποφάσισε ότι μου ταιριάζει γάντι αυτό το όνομα και είπα να το κρατήσω. Τα ευχαριστήρια λοιπόν στο νονό Γαβρίλο και αμα τον δείτε να του πείτε ότι περιμένω τσουρέκι και λαμπάδα το πάσχα.

Κατά τα άλλα, προσπαθώ -μάταια- να αποφοιτήσω απο το τμήμα Στατιστικής της ΑΣΟΕΕ (ή ΟΠΑ!! για τους πιο χορευτικούς τύπους) ενώ ταυτόχρονα ξεκινάω ένα master στη βιοπληροφορική -ή bioinformatics για να κάνει πιο πολύ εντύπωση.-
Όχι δεν είμαι απ'αυτές τις διάνοιες που πρώτα παίρνουνε masters και PhD πριν πάρουνε πτυχίο, απλά κάτι γραφειοκρατικά-διαδικαστικά-ηλίθια θέματα έχουνε κρατήσει την αίτηση αποφοίτησής μου λίγο πιο πίσω από το κανονικό.
Αν θέλετε περισσότερες λεπτομέρειες σχετικά με το αντικείμενο του μεταπτυχιακού, τι θα γίνω αμα μεγαλώσω, ποιοί δρόμοι μου ανοίγονται και τα λοιπά, παρακαλώ απευθυνθείτε στο γκούγκλη. Εγώ το διάλεξα απλά για το πιασάρικο όνομά του και για την τοποθεσία στην οποία θα με μετακόμιζε-λεπτομέρειες εντός ολίγου.

Και που λέτε ήρθα πριν από μια εβδομάδα στο βέλγιο. Hasselt λέγεται η πόλη που μένω. Χάσελτ τη λέω εγώ, Άσελτ την προφέρουνε εδωπέρα αν δεν κάνω λάθος.
Είναι μια πόλη στο φλαμανδικό κομμάτι του βελγίου, κοντά στα σύνορα με ολλανδία και γερμανία.

Η πόλη είναι ένα κουκλί, γεμάτη ποδηλατόδρομους και ποδηλατοδρομάκια!
ΟΛΟΙ οι κάτοικοι, μικροί-μεγάλοι έχουνε κι από ένα ποδήλατο.
Βλέπεις γυναίκες που στην ελλάδα θα τις χαρακτήριζες "γριες" να κάνουνε ποδήλατο με βερμούδα και κοντομάνικο στους 15 βαθμούς και τρίβεις τα μάτια σου.
Βλέπεις παππούδες να ψωνίζουνε στο σούπερ μάρκετ και μετά να τα φορτώνουν στο ποδήλατο και να φεύγουν! Είναι ΤΡΟΜΕΡΟ!!

Για έναν άνθρωπο που έχει ποδηλατήσει στην Αθήνα βέβαια τα πράγματα μπορεί να είναι επικίνδυνα.
Για παράδειγμα, εδώ τα ποδήλατα ΔΕΝ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ στη μέση του δρόμου. Πάνε μόνο απο τον ποδηλατόδρομο. Οπότε καταλαβαίνετε ότι η συνήθεια να κάνεις σλάλομ ανάμεσα στα ακινητοποιημένα απο το traffic jam αυτοκίνητα μπορεί να είναι κακιά. δεδομένου οτι εδώ τα αυτοκίνητα είναι τόσο λίγα που ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΕΙ traffic jam!!
Αξίζει να αναφέρω ότι τα πανεπιστήμια εδώ δίνουν ΔΩΡΕΑΝ ποδήλατα σε όλοους τους φοιτητές. Οκ, τα περισσότερα είναι για γέλια -αν όχι για κλάματα- αλλά σε καμία περίπτωση δε θα σε αφήσουνε στη μέση του δρόμου. Πληρώνεις μια εγγύηση 70 ευρώ για να μην τους παρεις το ποδήλατο και εξαφανιστείς, αλλά όταν τελειώσεις το erasmus ή το master ή το ό,τι κάνεις τελοσπάντων και τους το επιστρέψεις, τα παίρνεις πίσω.
Βέβαια η τόση ποδηλατοκατάσταση έχει και τις επιπτώσεις της...: Αν κυκλοφορείς νύχτα χωρίς φώτα με το ποδήλατό σου και σε πετύχουνε οι μπάτσοι τρως πρόστιμο από 50 και πάνω. Επίσης το δικάβαλο τιμωρείται από το νόμο, καθώς επίσης και η κατανάλωση αλκοόλ πριν την οδήγηση...
Οπότε το νου σας!!
Σε αυτό το σημείο παρακαλώ θα ήθελα να αφιερώσω μερικές γραμμές στον αγαπημένο μου Νέστορα που αναγκαστικά άφησα πίσω στην αθήνα και τώρα πια ποιος ξέρει ποιός θα τον πηγαίνει βόλτες...
-Ναι το ποδήλατό μου έλεγα Νέστορα, υπάρχει πρόβλημα;-

Μα κοιτάχτε τον, δεν ήτανε τέλειος;

Συνεχίζοντας να μην ξεχάσω να αναφέρω οτι το κέντρο της πόλης είναι πλακόστρωτο, παντού, δρόμοι-πεζόδρομοι-ποδηλατόδρομοι-πεζοδρόμια, και εκτός αυτού δεν κινούνται και αυτοκίνητα εκτός από σπάνιες περιπτώσεις λεωφορείων, φορτηγακίων για ξεφόρτωμα και κανα ΙΧ για να σπάει τη μονοτονία..

Χμ, τι αλλο; Μα φυσικά! Τα λεωφορεία που κινούνται μέσα στην πόλη είναι ΔΩΡΕΑΝ για όλους!!
Απλά μπαίνεις, λες καλημέρα στον οδηγό και δεν πληρώνεις μία!! Επίσης τα δρομολόγια είναι αναρτημένα στις στάσεις και κατά κανόνα είναι ακριβή. Λογικό, άμα δεν έχεις εκατομμύρια αυτοκίνητα στους δρόμους και τον κάθε καραγκιόζη να μπαινοβγαίνει στη λεωφορειολωρίδα, είναι εύκολο να φτάνεις στην ώρα σου στη στάση!!

Το Hasselt είναι φοιτητούπολη. Μια πόλη 70.000 κατοίκων που έχει 4-5 πανεπιστήμια γεμάτα με ντόπιους και international φοιτητές. ΚΑΘΕ πέμπτη έχει πάρτυ κάπου, είτε στο πανεπιστήμιο είτε εκτός, χωρίς αυτό βέβαια να αποκλείει τις υπόλοιπες μέρες. Απλά η πέμπτη είναι ο κανόνας.
Κόσμος στριμώχνεται, χορεύει, πίνει μπύρες με ένα ευρώ το ποτήρι, φλερτάρει, πίνει κι άλλες μπύρες με ένα ευρώ, μεθάει, κοκ....

Και επειδή σας έχω στο μπλα μπλα τόση ώρα και δε σας έχω δείξει τίποτα, ας σας δείξω το σπιτάκι που με φιλοξενεί.

Εκεί τέρμα αριστερά στον πρώτο όροφο έχω το παράθυρό μου, και κάποιο από αυτά τα παλιοποδήλατα είναι και το δικό μου.
Στο σπίτι εκτός από την αφεντομουτσουνάρα μου μένουνε 5 τούρκοι -ο Volkan, ο Zek (από το Zekeyira, κάτι σαν το δικό μας "Ζαχαρίας"), o Osman, ο Murat και ο Akif-, μία τουρκάλα, η Damla, και 7 ισπανίδες!(Jessica, Teressa, Sonia, Helena, Loren και 2 που δε θυμάμαι πώς τις λένε γιατί δεν εμφανίζονται ποτέ στην κουζίνα!!!).

Επειδή ακόμη δεν έχω προμηθευτεί φωτογραφική μηχανή και ό,τι έχω είναι από το κινητό, σας υπόσχομαι ότι θα ακολουθήσει αναλυτικό φωτορεπορτάζ με το που πάρω μια κάμερα.
Ως τότε δείτε πως περίπου είναι η διαδρομή που κάνω κάθε μέρα με το ποδήλατό μου για να πάω από το σπίτι στη σχολή..

Αυτός είναι ένας κλασσικός ποδηλατόδρομος εκτός πόλης.Όχι δίπλα σε δρόμο, όχι κοντά σε αυτοκίνητα. Μόνο ποδήλατα και πεζοί!!
Και ξαφνικά εκεί που πας τη βόλτα σου περνας πανω απο μια γέφυρα. Κοιτάς απο τη μία, τι να δεις;

Κοιτάς κι από την άλλη! Μια από τα ίδια!!!

Και για να σας τρελάνω ακόμα πιο πολύ να σας πω οτι σε αυτό το ποταμάκι καθημερινά κάνουνε βουτιές και βόλτες πάνω-κάτω κάτι πάπιες που όμως δεν κατάφερα να απαθανατίσω σε καθαρή φωτογραφία οπότε θα τις δείτε αργότερα.

Αυτά είχα να σας πω για αρχή, τα υπόλοιπα εν καιρώ.
Κλείνοντας θα βάλω κι ένα τραγούδι που εντόπισα σήμερα και μου άρεσε πολύ.
Ορέστης Ντάνος, Θα πάω όταν γουστάρω.
Ο δίσκος λέει δεν έχει βγει ακόμα. Θα περιμένω όμως, όπου να'ναι βγαίνει.

Αυτά τα ολίγα.
Καλή σας μέρα.